Πονάω, μικρή μου, πονάω που δεν είσαι εδώ.

Διαφήμιση
Προχωράω στο σκοτάδι για να ακούσω το θόρυβο των βημάτων μου και να σπάσω την απέραντη σιωπή του σπιτιου.

Μου λείπεις...μου λειπεις πολύ. Και απόψε σε αισθάνομαι σαν να χορεύεις γύρω μου.
Και σαν να βλέπω τις αναμνήσεις να κάθονται κάπου και να με κοιτούν, να εισβάλουν στο μυαλό μου με αφόρητο πόνο.

Σηκώνω το τηλέφωνο, πληκτρολογώ τον αριθμό σου και ακούω την γραμμή να καλεί.
Ξέρω ότι δεν είσαι πλέον εκει, το σπίτι ειναι άδειο, δεν προκειται να απαντήσει κανείς στην κλήση μου.

Αλλά έχω μία χαζή ελπίδα, μία χαζή σκέψη, ότι η αύρα σου θα απαντήσει, θα γλιστρήσει στην γραμμή και ακολουθώντας τον αριθμό μου θα γλιστρήσει στο χέρι μου. Για να μπορέσω να αγγίξω ξανά κάτι από σένα.

Θυμάμαι που σου τηλεφωνούσα και σήκωνες το τηλέφωνο και άκουγα το γέλιο σου...και τη χαρά στη φωνή σου όταν μου απαντούσες.

Θυμάμαι τη μελωδία του γέλιου σου στο αυτί μου και το πόσο μεθούσα με αυτό.
Θυμάμαι που κανονίζαμε να βγούμε και που ερχόμουν να σε πάρω από το σπίτι σου.
Θυμάμαι το κουδούνισμα του τηλεφώνου που αγνοούσαμε όταν κάναμε Eρωτα.
Και τώρα εγώ είμαι αυτός που τηλεφωνεί και αγνοείται.

Απόψε σε αισθάνομαι να χορεύεις γύρω μου και οι αναμνήσεις με πνίγουν και αισθάνομαι σαν να αναπνέω θειάφι.
Δεν μπορεί να συμβαίνει αυτό. Δεν μπορεί να συμβαίνει αυτό σε μένα.
Δεν μπορεί να συνέβη αυτό σε μας.
Πονάω, μικρή μου, πονάω που δεν είσαι εδώ.

#Eρωτικος Ποιητης
Διαφήμιση
 

Πληκτρολογηστε και πατηστε αναζητηση

© 2017 Σοφά Λόγια | Αποφθέγματα και ποίηση . All Rights Reserved.