Τι έχει πάει τόσο λάθος στη ζωή ενός παιδιού για να καταλήξει στα 27 Bιαστής και δολοφόνος;

Τα τραγικά γεγονότα στην Κρήτη με τον Bιασμό και τη δολοφονία της 60χρονης Αμερικανίδας βιολόγου από 27χρονο κάτοικο του νησιού, πατέρα δύο μικρών παιδιών, στις 2 Ιουλίου, έχουν σοκάρει τις τελευταίες ημέρες την παγκόσμια κοινότητα.

Οι λεπτομέρειες του θανάτου της προκαλούν ανατριχίλα, ενώ δεν μπορούμε παρά να νιώθουμε θλίψη για την οικογένεια του, η οποία δηλώνει σοκαρισμένη από το συμβάν, καθώς «ο θύτης έδειχνε να έχει φυσιολογική ζωή που δεν κινούσε υποψίες». Από την άλλη, βέβαια, υπάρχουν καταγγελίες από συγχωριανούς του που τον γνώριζαν, ότι πρόκειται για ηδονοβλεψία –κάτι που και ο ίδιος παραδέχτηκε στους Αστυνομικούς κατά την ομολογία του για το έγκλημα. Ο δολοφόνος, μεταξύ άλλων, είπε ότι «Δεν ξέρω για ποιο λόγο το έκανα, την είδα και ήθελα να πέσω πάνω της. Αυτό μου συμβαίνει συχνά όταν βλέπω γυναίκα, θέλω να πέσω πάνω της».

Αναπόφευκτα αναρωτιέται κανείς, τι μπορεί να έχει οδηγήσει έναν νέο άνθρωπο να κάνει κάτι τέτοιο; Τι μπορεί να έχει πάει τόσο λάθος στη ζωή ενός παιδιού, για να καταλήξει στα 27 του χρόνια Bιαστής και δολοφόνος.

Το Infokids.gr επικοινώνησε με την ψυχολόγο-ψυχοθεραπεύτρια κ. Λίνα Λυκομήτρου, η οποία ειδικεύεται σε ζητήματα σeξουαλικής κακοποίησης, η οποία εξέφρασε την προσωπική της άποψη:

Ο τεράστιος ρόλος της σeξουαλικής διαπαιδαγώγησης και η προσωπική ευθύνη
Σύμφωνα με την κ. Λυκομήτρου, τέτοιες εγκληματικές συμπεριφορές δεν μπορεί να παρά να συνδέονται με τη σeξουαλική διαπαιδαγώγηση του ατόμου. «Δυστυχώς τα περισσότερα τέτοια εγκλήματα από εκεί πηγάζουν. Η σeξουαλική διαπαιδαγώγηση δεν έχει να κάνει μόνο με το σeξ, αλλά με την διαπαιδαγώγηση του φύλου που ανήκεις. Τι σημαίνει να είσαι αγόρι-άντρας, τι σημαίνει να είσαι κορίτσι-γυναίκα. Στο σχολείο, στο σπίτι, στην δουλειά σου στην οικογένεια, στην κοινωνία. Ποιος είναι ο ρόλος σου;»

Αναφερόμενη στον δολοφόνο, η κ. Λυκομήτρου επισημαίνει: «Ο συγκεκριμένος, πέρα από θέματα ψυχικής νόσου που προφανώς έχει, σίγουρα έχει μια λανθασμένη εικόνα του εαυτού του ως άντρας και των γυναικών που τον περιβάλλουν. Είπε, ότι οποία και να ήταν μπροστά του το ίδιο θα έκανε (αυτό επίσης δείχνει την έλλειψη ενσυναίσθησης). Έχει μάθει, λοιπόν, ότι ‘είμαι άντρας, με ελέγχουν οι ορμές μου και δεν τις ελέγχω εγώ και όταν έχω ορμές οφείλει οποία βρεθεί μπροστά μου να τις ικανοποιήσει. Και αν δεν το κάνει θα την αναγκάσω να το κάνει, γιατί αυτό έχω ανάγκη ΕΓΏ εκείνη την στιγμή’».

«Πιθανότατα ένας τέτοιος άνθρωπος να έχει μεγαλώσει σε περιβάλλον όπου οι ανάγκες και τα θέλω των άλλων να μην υπολογίζονται καν. Πρώτα οι δικές του. Σίγουρα με έναν πατέρα απών ή άκρως κακοποιητικό και μια μητέρα παθητική στην κακοποίηση», συμπληρώνει η ψυχολόγος, η οποία, ωστόσο, διευκρινίζει: «Το βάρος, ωστόσο, δεν πέφτει στους γονείς. Είναι άνθρωποι και κάνουν αυτό που μπορούν. Και αν δεν μπόρεσαν παραπάνω, είχαν και αυτοί τους λόγους τους που πάνε όλο και πιο πίσω.»

Η κ. Λυκομήτρου καταλήγει: «Ένας άνθρωπος μεγαλώνει και διαμορφώνεται με μισή κληρονομιά και μισή δική του δημιουργία. Το μισό κομμάτι, λοιπόν, που του αναλογεί, που είναι εδώ;»

Πηγη: infokids.gr